Analogi inkretyn
Długie analogi inkretyn i ich mieszanki, liofilizowane, z dokumentacją partii.
Analogi inkretyn
Kagrilintyd + Semaglutyd
- Czystość
- ≥ 99%
- Gramatury
- od 2,5 mg + 2,5 mg do 10 mg + 10 mg
Analogi inkretyn
Retatrutyd + Kagrilintyd
- Czystość
- ≥ 99%
- Gramatury
- od 5 mg + 5 mg do 10 mg + 10 mg
Czym są receptory inkretynowe
Sekcja nosi nazwę od małej rodziny receptorów, a nie od jednej cząsteczki. Receptor GLP-1 i receptor GIP, a obok nich receptor glukagonu, należą do klasy B1 receptorów sprzężonych z białkiem G: siedem helis przechodzących przez błonę i przed nimi duża domena pozakomórkowa. Ligand peptydowy tej klasy wiąże się w dwóch etapach. Tylną połowę łańcucha przytrzymuje domena pozakomórkowa, która go kotwiczy, a pierwsze reszty sięgają w głąb wiązki helikalnej. To dwuczęściowe połączenie sprawia, że ligandy te nie mogą być krótkie.
Projekty pojedyncze, podwójne i potrójne
Agonista pojedynczego receptora to jeden łańcuch ukształtowany tak, by rozpoznawał jeden z tych receptorów. Agonista podwójny to jeden łańcuch z cechami, które przyjmują dwa z nich, a potrójny to jeden łańcuch przyjmowany przez trzy. Nic nie jest mieszane, by to osiągnąć: projekt zawiera się w jednej sekwencji, reszta po reszcie. Semaglutide, Liraglutide i Dulaglutide figurują w katalogu jako projekty jednego receptora, Tirzepatide jako projekt skierowany do receptorów GIP i GLP-1, Mazdutide i Survodutide do receptorów GLP-1 i glukagonu, a Retatrutide do wszystkich trzech. Cagrilintide i Eloralintide pochodzą z sąsiedniej rodziny receptorów amylinowych i znalazły się tutaj, ponieważ obsługuje się je razem z pozostałymi.
Długie łańcuchy i to, co oznaczają przy stanowisku pracy
Zapisane masy określają skalę: Semaglutide 4113,6 g/mol, Retatrutide 4731,3, Tirzepatide 4813,5. To łańcuchy o około czterdziestu resztach, silnie polarne, a kilka z nich ma też wspomniany ogon kwasu tłuszczowego. Wynikają z tego dwa nawyki. Sucha substancja pochłania wilgoć z powietrza, więc fiolkę należy pozostawić do osiągnięcia temperatury pokojowej przed naruszeniem uszczelnienia. Przy niskim stężeniu część materiału osadza się na ściance plastiku, w którym jest przechowywany, i warto to uwzględnić, planując rozcieńczenie. Objętość należy policzyć przed otwarciem czegokolwiek, w razie potrzeby z kalkulatorem stężeń, a rozpuszczalnik wybrać jako pierwszy: woda bakteriostatyczna dla fiolki pobieranej kilkukrotnie, woda sterylna dla takiej, która zużywa się w jednej sesji.
Zawartość sekcji
Dwanaście pozycji w katalogu, wszystkie dostarczane liofilizowane w zamkniętych fiolkach. Dziewięć pojedynczych peptydów i trzy fiolki z dwoma składnikami, liofilizowane razem: Cagrilintide + Semaglutide, Retatrutide + Cagrilintide oraz Tirzepatide + Cagrilintide. Napełnienia zaczynają się od 2 mg, a ten sam materiał spełnia tę samą specyfikację w każdym rozmiarze. Zwalnianie obowiązuje według jednej zasady w całej sekcji, opisanej na stronie o jakości. To odczynniki chemiczne: nie są produktami leczniczymi, żywnością ani kosmetykami i nie są przeznaczone do spożycia ani do podawania ludziom lub zwierzętom. Odpady i postępowanie lokalne podlegają zasadom danej instytucji i kraju. Warunki dostawy opisuje strona wyłącznie do badań naukowych.
Najczęstsze pytania
Czym różni się agonista podwójny od dwóch peptydów w jednej fiolce?
Agonista podwójny to jeden łańcuch. Cechy rozpoznawane przez dwa receptory są zapisane w jednej sekwencji, więc jest jedna cząsteczka, jedna masa molowa i jeden pik do szukania na chromatogramie. Fiolka z dwoma składnikami to coś innego: dwa osobne peptydy liofilizowane razem, nazwane ze znakiem plus, jak Cagrilintide + Semaglutide. Tam proporcja jest ustalona przez masy napełnienia wydrukowane na fiolce i nie da się jej zmienić później, bo cały placek trafia do roztworu naraz.
Dlaczego roztwory tych peptydów pienią się przy wstrząsaniu fiolki?
Kilka związków z tej grupy ma łańcuch kwasu tłuszczowego przyłączony do łańcucha bocznego, więc jedna część cząsteczki woli wodę, a inna jej unika. Taki materiał gromadzi się na granicy ciecz powietrze, a wstrząsanie tworzy jej bardzo dużo. Pianka to więc peptyd leżący na powierzchni, a nie peptyd w roztworze. Rozpuszczalnik należy wprowadzić, pozwalając mu spłynąć po wewnętrznej ściance fiolki, odstawić, a następnie obracać, aż ciecz się sklaruje.
Jaką dokumentację analityczną posiada się dla partii?
Każda partia jest zwalniana zgodnie ze specyfikacją czystości wynoszącą 99% lub więcej, mierzoną metodą HPLC w odwróconym układzie faz, z tożsamością potwierdzoną spektrometrią mas. Podając numer partii nadrukowany na fiolce, można uzyskać dokumentację analityczną dla tej partii.