Oś GH
Peptydy osi hormonu wzrostu
Analogi hormonów uwalniających, sekretagogi i warianty czynników wzrostu do pracy nad osią GH.
Oś GH
CJC-1295 (no DAC) + Ipamorelina
- Czystość
- ≥ 99%
- Gramatury
- od 5 mg + 5 mg do 10 mg + 10 mg
Dwie klasy cząsteczek w jednej sekcji
Sekcja obejmuje dwa zupełnie różne rodzaje cząsteczek, a rozróżnienie ich to pierwsza rzecz, którą warto zrobić.
Analogi hormonów uwalniających to długie łańcuchy wzorowane na podwzgórzowym hormonie uwalniającym. Mają dwadzieścia dziewięć reszt lub więcej i wiążą się z receptorem sprzężonym z białkiem G klasy B1 w dwóch częściach: tył łańcucha kotwiczy się w domenie pozakomórkowej, a jego przednia część sięga do wiązki helikalnej. Tutaj znajdują się Sermorelin o masie 3357,9 g/mol, CJC-1295 (bez DAC) o masie 3367,9, CJC-1295 DAC o masie 3647,2 oraz Tesamorelin o masie 5135,9.
Sekretagogi są zbudowane według innego planu: pięć lub sześć reszt, receptor innego typu i reszty, których rybosom nie składa. Ipamorelin zapisuje się jako Aib-His-D-2Nal-D-Phe-Lys-NH2, czyli łączy niebiałkowy aminokwas, dwa aminokwasy D i zablokowany koniec C w łańcuchu o masie 711,9 g/mol. Tego samego, zwartego typu są GHRP-2 o masie 817,9, GHRP-6 o masie 873 i Hexarelin o masie 887. Reszty takiego rodzaju nie są tym, co peptydaza jest przystosowana do przecinania, i to jedna z przyczyn, dla których konstrukcja po nie sięga.
Modyfikacje zmieniające zachowanie w roztworze
Dwa wpisy w tej sekcji występują w wersji zwykłej i zmodyfikowanej, a właśnie modyfikacja jest powodem, dla którego oba znalazły się w katalogu. CJC-1295 w jednej wersji zawiera grupę reagującą z tiolami, co wyklucza czynniki redukujące w rozpuszczalniku. PEG-MGF to MGF z łańcuchem glikolu polietylenowego, który zwiększa pozorny rozmiar cząsteczki, zmienia sposób jej rozpuszczania i zachowanie na kolumnie, a pomiar masy zamienia w rozkład zamiast jednej ostrej wartości. Żadna z modyfikacji nie zmienia sposobu otwierania fiolki, ale obie zmieniają to, co należy do niej dodać. Rozpuszczalnik trzeba wybrać najpierw: woda bakteriostatyczna dla fiolki pobieranej wielokrotnie, woda sterylna tam, gdzie nie może być żadnego dodatku.
Zawartość sekcji
Osiemnaście pozycji w katalogu, wszystkie liofilizowane w zamkniętych fiolkach. Cztery analogi hormonów uwalniających: Sermorelin, Tesamorelin, CJC-1295 (bez DAC) i CJC-1295 DAC. Cztery sekretagogi: Ipamorelin, GHRP-2, GHRP-6 i Hexarelin. Dwie fiolki zawierające po dwa składniki: CJC-1295 (bez DAC) + Ipamorelin oraz Tesamorelin + Ipamorelin. Trzy warianty czynników wzrostu: IGF-1 LR3, MGF i PEG-MGF, przy czym pierwszy z nich w napełnieniach 0,1 mg i 1 mg. Trzy większe konstrukty: ACE-031, GDF-8 (miostatyna) i Follistatin 344. Oraz dwa analogi hormonu uwalniającego gonadotropiny o tej samej budowie dziesięciu reszt: Gonadorelin o masie 1182,3 g/mol i Triptorelin o masie 1311,5.
Zwalnianie obowiązuje według jednej zasady w całej sekcji, opisanej na stronie o jakości. To odczynniki chemiczne: nie są produktami leczniczymi, żywnością ani kosmetykami i nie są przeznaczone do spożycia ani do podawania ludziom lub zwierzętom. Utylizacja i postępowanie lokalne podlegają zasadom danej instytucji i kraju, w którym się pracuje. Warunki dostawy opisuje strona wyłącznie do badań naukowych.
Najczęstsze pytania
Czym różni się CJC-1295 DAC od CJC-1295 (bez DAC)?
Dodatkową grupą, co pokazują zapisane masy: 3647,2 g/mol wobec 3367,9 g/mol dla łańcucha bez tej grupy. Grupa ta jest zaprojektowana tak, by tworzyć wiązanie kowalencyjne z wolną grupą tiolową, więc bufor zawierający czynnik redukujący, wolną cysteinę lub inny tiol nie nadaje się do rozpuszczania. Łańcuch bez DAC nie ma takiej reaktywnej grupy i jest obsługiwany jak każdy inny analog hormonu uwalniającego w tej sekcji.
Czy fiolka 5 mg zawiera tę samą liczbę cząsteczek w całej sekcji?
Nie, a różnica jest duża. Ipamorelin ma zapisaną masę 711,9 g/mol, więc 5 mg to około 7 mikromoli. Sermorelin ma masę 3357,9 g/mol, więc te same 5 mg to około 1,5 mikromola. Dwie klasy w tej sekcji różnią się masą kilkukrotnie, a to przekłada się wprost na każde stężenie molowe, które się oblicza. Przed zaplanowaniem objętości należy podzielić masę napełnienia przez masę molową albo skorzystać z kalkulatora stężeń.
Jak najlepiej postępować z najmniejszymi napełnieniami, 0,1 mg i 1 mg?
W tej skali substancja stała jest ledwo widoczna, dlatego nie należy przenosić niczego w postaci proszku. Rozpuszczalnik dodaje się do fiolki, w której materiał przyszedł, pozostawia na chwilę, obraca zamiast wstrząsać, a roztwór od razu dzieli się na porcje jednorazowe. Przy niskim stężeniu zauważalna część materiału może bowiem osadzić się na ściankach pojemnika. Objętość dodanego rozpuszczalnika warto zapisać na fiolce, bo szkło tej informacji nie przechowuje.