MGF w pracowni
Identyfikacja
MGF figuruje w katalogu w dziale osi GH i dostarczany jest jako liofilizat, czyli placek wysuszony przez sublimację rozpuszczalnika pod próżnią. Peptyd to łańcuch reszt aminokwasowych połączonych wiązaniami amidowymi, a taki łańcuch w postaci suchej jest znacznie stabilniejszy niż w roztworze, dlatego materiał trafia do odbiorcy jako placek, a nie jako gotowy roztwór. Katalog podaje dla tej pozycji jedno napełnienie, 2 mg, zwalniane ze specyfikacją czystości co najmniej 99%. Jedna wielkość napełnienia eliminuje jedną decyzję przy zamówieniu: pozostaje jedynie pytanie, ile rozpuszczalnika odpowiada placku, gdy ten znajdzie się na stanowisku pracy.
Kontrola analityczna
Partia jest zwalniana dopiero po ustaleniu zarówno tożsamości, jak i czystości. Czystość określa HPLC w odwróconym układzie faz: pik główny mierzy się względem substancji pokrewnych rozdzielonych w tym samym chromatogramie, a wynik odczytuje się względem specyfikacji katalogowej co najmniej 99%. Tożsamość potwierdza spektrometria mas. Oba wyniki zapisuje się w dokumentacji partii, dzięki czemu wartość przypisaną do fiolki można odnaleźć także długo po jej zużyciu.
Rekonstytucja i rozpuszczalność
Fiolkę należy pozostawić, aż osiągnie temperaturę pokojową, zanim cokolwiek się z nią zrobi. Rozpuszczalnik dodawać powoli, kierując go na wewnętrzną ściankę, tak aby dotarł do liofilizatu z boku, a nie uderzał w niego z góry, a następnie mieszać przez obracanie, aż roztwór się sklaruje. Wstrząsanie wytwarza pianę i należy go unikać. Woda bakteriostatyczna, woda sterylna i roztwór kwasu octowego to trzy rozpuszczalniki stosowane zwykle. Wariant zakwaszony zarezerwowany jest dla placka, który w samej wodzie długo nie rozpuszcza się.
| Fiolka | Dodany rozpuszczalnik | Stężenie wynikowe |
|---|---|---|
| 2 mg | 1 ml | 2 mg/ml |
| 2 mg | 2 ml | 1 mg/ml |
| 2 mg | 4 ml | 0,5 mg/ml |
Gotowy roztwór należy obejrzeć na jasnym tle. Nie powinien zawierać widocznych cząstek, a ślad filmu wysoko na szkle wymaga jedynie kolejnego, delikatnego obrotu fiolki.
Przechowywanie i trwałość
Do chwili potrzeby suchy liofilizat przechowuje się w temperaturze minus 20 stopni Celsjusza, chroniony przed światłem. Zrekonstytuowany materiał przechodzi do temperatury od 2 do 8 stopni Celsjusza i najlepiej dzieli się go na porcje, tak aby jedna porcja była pobierana, a reszta pozostawała nienaruszona. Nawyk wyrównywania temperatury fiolki przed przekłuciem korka szybko się opłaca: otwarcie zimnego placka powoduje natychmiastowe skraplanie wody, a właśnie tej wody miał usunąć etap liofilizacji.
Zastosowanie w pracowni
Materiał przeznaczony jest do prac in vitro oraz jako substancja referencyjna, na przykład jako standard o określonych właściwościach w trakcie ustawiania separacji w odwróconym układzie faz lub sprawdzania procedury spektrometrii mas. MGF pojawia się w literaturze laboratoryjnej dotyczącej osi hormonu wzrostu, czyli w grupie, do której katalog go przypisuje. Difania dostarcza materiał wraz z dokumentacją analityczną i nie doradza w zakresie planowania doświadczeń ani interpretacji wyników.
Bezpieczeństwo i obsługa
Zawartość traktować jak odczynnik chemiczny laboratoryjny. Rękawice i ochronę oczu należy zakładać zawsze, gdy fiolka jest otwarta lub przenosi się roztwór, a powierzchnia robocza powinna być taka, którą można potem przetrzeć. Pozostałości, płukania i zużyte fiolki usuwać zgodnie z zasadami jednostki i obowiązującymi przepisami lokalnymi. To nie jest produkt leczniczy, żywność, suplement ani kosmetyk. Nie jest przeznaczony do spożycia ani do podawania ludziom lub zwierzętom.
Dokumentacja partii
Na każdej fiolce wydrukowany jest numer partii. Podanie go pozwala Difania odnaleźć dokumentację analityczną prowadzoną dla napełnienia, z którego pochodzi fiolka. Jest to jedyna pewna droga od zapisanego wyniku z powrotem do materiału, który go wytworzył. Numer należy przepisać do własnego dziennika wraz z datą pierwszego otwarcia fiolki.
