Badania tkankowe
Peptydy do badań tkankowych
Peptydy i mieszanki do pracy na modelach tkankowych, każdy z kartą danych i uwagami o obsłudze.
Badania tkankowe
GLOW (BPC-157 + TB-500 + GHK-Cu)
- Czystość
- ≥ 99%
- Gramatury
- 10 mg + 10 mg + 50 mg
Badania tkankowe
KLOW (BPC-157 + TB-500 + GHK-Cu + KPV)
- Czystość
- ≥ 99%
- Gramatury
- 10 + 10 + 50 + 10 mg
Badania tkankowe
VIP (wazoaktywny peptyd jelitowy)
- CAS
- 40077-57-4
- Czystość
- ≥ 99%
- Gramatury
- od 5 do 10 mg
Wspólne cechy tych peptydów
Grupę łączy budowa, a nie zastosowanie. Są to łańcuchy liniowe, najczęściej krótkie lub średniej długości, o niewielkiej strukturze zwiniętej, którą można by utracić, a w większości przypadków bez mostka disiarczkowego wymagającego ochrony. Zakres jest szeroki. KPV to trzy reszty, Lys-Pro-Val, o masie molowej 342,4 g/mol. BPC-157 to piętnaście reszt: Gly-Glu-Pro-Pro-Pro-Gly-Lys-Pro-Ala-Asp-Asp-Ala-Gly-Leu-Val, bogatych w prolinę i bez siarki we wzorze sumarycznym. TB-500 jest o rząd wielkości cięższy, 4963,5 g/mol. Ponieważ w większości tych sekwencji nie ma wolnej grupy tiolowej, po przerwaniu uszczelnienia nie są potrzebne ani czynnik redukujący, ani atmosfera obojętna, a postępowanie pozostaje proste.
Krótkie łańcuchy i kompleksy miedzi w roztworze
Trzyresztowy peptyd szybko rozpuszcza się w wodzie i nie ma struktury drugorzędowej, którą można by zaburzyć, ale krótkość niesie własne rachunki. Jest mniej łańcucha, który mógłby się adsorbować lub agregować, a jednocześnie mały peptyd często nie zawiera reszty pochłaniającej światło ultrafioletowe. Jego stężenie trzeba więc wyliczyć z masy w fiolce i dodanej objętości, a nie odczytać ze spektrofotometru. Kalkulator stężenia wykonuje to dzielenie, a słowniczek objaśnia terminy z etykiety.
Kompleks miedzi to już inny obiekt. GHK-Cu, występujący w fiolkach GLOW i KLOW, to peptyd wiążący jon miedzi, skoordynowany przez sam łańcuch. Kompleks ma barwę, jego stabilność zmienia się wraz z pH, a wszystko, co w cieczy konkuruje o metal lub zmienia jego stopień utlenienia, zmienia odczynnik, zanim zmieni peptyd. Czynniki chelatujące i redukujące są więc dwiema rzeczami, które należy trzymać z dala od rozpuszczalnika.
Gdzie wykorzystuje się te odczynniki
Ujmując neutralnie, ta część katalogu pojawia się w pracach z hodowlami komórkowymi i testami bezkomórkowymi, w badaniach cytoszkieletu i adhezji komórek, w immunologii i badaniach peptydów przeciwdrobnoustrojowych, w farmakologii receptorów oraz w rozwoju metod analitycznych, gdzie dobrze scharakteryzowany syntetyczny łańcuch służy jako wzorzec, względem którego ustawia się aparaturę lub rozdzielanie.
Co zawiera ta sekcja
Dwanaście pozycji katalogowych, wszystkie liofilizowane w zamkniętych fiolkach. Dziewięć pojedynczych peptydów: BPC-157, TB-500, TB-500 Fragment (17-23), KPV, Thymosin Alpha-1, LL-37, VIP (Vasoactive Intestinal Peptide), ARA-290 (Cibinetide) i B7-33. Trzy wieloskładnikowe fiolki: BPC-157 + TB-500, GLOW (BPC-157 + TB-500 + GHK-Cu) oraz KLOW (BPC-157 + TB-500 + GHK-Cu + KPV). Każda partia jest zwalniana według tej samej specyfikacji, opisanej na stronie jakość. To odczynniki chemiczne, a nie produkty lecznicze, żywność ani kosmetyki, nie są przeznaczone do spożycia ani do podawania ludziom lub zwierzętom. Utylizację i postępowanie lokalne regulują przepisy instytucji i kraju, w którym prowadzi się pracę. Warunki dostawy określa strona wyłącznie do badań naukowych.
Najczęstsze pytania
Co dokładnie zawiera fiolka GLOW lub KLOW?
GLOW zawiera trzy składniki: BPC-157, TB-500 i GHK-Cu. KLOW zawiera te same trzy oraz KPV. Składniki są liofilizowane razem, jako jeden liofilizat, więc proporcja jest ustalona przez masy napełnienia podane na fiolce, a cała zawartość przechodzi do roztworu naraz. Mieszanki wieloskładnikowej nie da się później rozdzielić. Jeśli potrzebne są składniki osobno, BPC-157, TB-500 i KPV są w katalogu jako osobne pozycje.
Czy mieszanka zawierająca miedź wymaga innego postępowania w roztworze?
Zachowuje się jak kompleks metalu, a nie zwykły peptyd. Jon miedzi jest związany przez atomy donorowe wzdłuż łańcucha, a siła tego wiązania zależy od pH cieczy. Bufor z czynnikiem chelatującym, na przykład EDTA, konkuruje o metal, a czynnik redukujący działa na metal, zanim zadziała na peptyd. Najprostszym wyborem są więc zwykłe wody i prosty bufor, a pH należy zapisać w dzienniku obok użytej objętości.
Czy stężenie krótkiego peptydu można sprawdzić przy 280 nm?
Tylko wtedy, gdy sekwencja zawiera resztę aromatyczną, która absorbuje światło w tym zakresie. Trzyresztowy łańcuch, na przykład KPV (Lys-Pro-Val), takiej reszty nie ma, więc odczyt przy 280 nm nic o nim nie mówi. W takim przypadku stężenie wynika z masy napełnienia i dodanej objętości, dlatego obie wartości warto zapisać w dzienniku w chwili otwarcia fiolki.