Zamówienie złożone do 14:00 w dzień roboczy wyjeżdża z Polski tego samego dnia. Darmowa dostawa od 300 zł
Pytanie o produkt?Napisz do nas
RUO

Wszystkie produkty są odczynnikami chemicznymi wyłącznie do badań naukowych. Nie do spożycia ani stosowania u ludzi i zwierząt. Zasady

Kontrola jakości

Zestawienie: potwierdzanie tożsamości peptydu spektrometrią mas

10 listopada 2026 · 4 min czytania

Wartość czystości odpowiada na jedno pytanie: z materiału, który widzi detektor, jaka część to pojedynczy gatunek. Nie mówi, jaki to gatunek. Ostry pik na poziomie 99 procent jest równie zgodny z zamierzonym peptydem, jak z innym peptydem o zbliżonej polarności. Tożsamość to osobne oznaczenie, a spektrometria mas jest zwykłym sposobem, by ją ustalić.

Obliczanie oczekiwanej masy z sekwencji

Arytmetyka jest addytywna. Każdy aminokwas wnosi masę swojej reszty, czyli masę wolnego aminokwasu pomniejszoną o wodę utraconą przy tworzeniu wiązania peptydowego. Zsumuj masy reszt w całej sekwencji i dodaj jedną cząsteczkę wody za dwa wolne końce, a otrzymasz masę liniowego peptydu z wolnym końcem N i wolnym kwasowym końcem C.

Modyfikacje stosuje się potem jako stałe poprawki:

  • Amidowany koniec C zastępuje OH przez NH2, więc masa spada o około 1.
  • Acetylowany koniec N dodaje około 42.
  • Każde wiązanie disiarczkowe kosztuje dwa atomy wodoru, więc masa spada o około 2 na wiązanie.

Ta sama sekwencja jako wolny kwas i jako amid to różne substancje o różnych masach, więc obliczona masa nic nie znaczy, dopóki nie podano chemii końców. Sprawdź, którą postać zakładało świadectwo.

Masa monoizotopowa i uśredniona

Pierwiastki występują jako mieszaniny izotopów, więc peptyd nie ma jednej masy, lecz rozkład mas.

Masa monoizotopowa używa najlżejszego i najbardziej obfitego izotopu każdego pierwiastka: węgla 12, wodoru 1, azotu 14, tlenu 16. Odpowiada pierwszemu pikowi klastra izotopowego, w którym żaden atom nie jest przypadkiem cięższym izotopem.

Masa uśredniona używa średniej ważonej naturalną obfitością każdego pierwiastka. Odpowiada środkowi obwiedni izotopowej.

To, które podejście obowiązuje, zależy od aparatu i wielkości peptydu. Tam, gdzie pojedyncze piki izotopowe są rozdzielone, oraz dla peptydów o umiarkowanej wielkości, wartość monoizotopowa jest właściwym porównaniem i dopasowanie może być ścisłe. Przy większych łańcuchach obwiednia zawiera wiele pików o zbliżonej wysokości, pik monoizotopowy staje się mały i trudny do wyodrębnienia, a praktycznym porównaniem jest masa uśredniona. Porównanie zmierzonej wartości monoizotopowej z obliczoną uśrednioną albo odwrotnie daje rozbieżność, która rośnie wraz z długością łańcucha i nic nie znaczy.

Dlaczego większe peptydy dają serię pików

Jonizacja elektrosprayem dodaje protony zamiast usuwać elektrony, a peptyd z kilkoma zasadowymi miejscami może przyjąć ich kilka. Aparat mierzy stosunek masy do ładunku, a nie masę, więc jedna substancja pojawia się jako seria pików, każdy o innym stanie ładunku, przy czym wyższe ładunki leżą przy niższym m/z.

Przy stanowisku wynikają z tego dwie rzeczy. Po pierwsze, widmo z pięcioma pikami nie jest dowodem na pięć substancji. Sąsiednie członki serii stanów ładunku różnią się jednym protonem, a odstęp między pikami izotopowymi w jednym klastrze też ujawnia ładunek: piki oddalone o jednostkę oznaczają pojedynczy ładunek, oddalone o pół jednostki podwójny i tak dalej. Po drugie, liczbą, z którą porównujesz obliczenie, jest zdekonwoluowana masa obojętna, czyli wartość po tym, jak oprogramowanie zwinęło serię do jednej wartości. Desorpcja laserowa wspomagana matrycą daje zwykle przede wszystkim jony jednokrotnie naładowane, dlatego widma tego samego peptydu z obu technik tak bardzo się od siebie różnią.

Odczytywanie małej, stałej różnicy

Zmierzona masa leżąca w niewielkiej, stałej odległości od obliczenia jest zwykle informacją, a nie powodem do niepokoju. Częste przesunięcia:

Różnica Zwykła interpretacja
+16 lub jego wielokrotność utlenianie, najczęściej metioniny lub tryptofanu
+22 addukt sodu, proton zastąpiony sodem
+38 addukt potasu
+1 deamidacja reszty asparaginy lub glutaminy
-18 utrata wody
-17 utrata amoniaku, w tym tworzenie pirogłutaminianu na końcu N glutaminy
+56 grupa zabezpieczająca tert-butylowa, która przetrwała rozszczepienie
+100 grupa zabezpieczająca Boc, która przetrwała rozszczepienie

Addukty są artefaktem jonizacji i rozpuszczalników stykających się z próbką, więc gatunki sodowe i potasowe zwykle pojawiają się obok formy protonowanej, a nie zamiast niej. Utlenianie i deamidacja to właściwości materiału. Grupa zabezpieczająca wciąż przyłączona to problem syntezy i powinna też pojawić się jako późniejszy pik na chromatogramie, dlatego obie metody czyta się razem, a nie osobno. To, pod kątem czego testowana jest każda partia, wymieniono w części jakość.

Czego zgodna masa nie dowodzi

Masa mówi o składzie, nie o kolejności. Dwa peptydy zbudowane z tych samych reszt w innej sekwencji mają identyczną masę, tak samo jak izomeryczne reszty, na przykład leucyna i izoleucyna. Poprawna masa wyklucza bardzo wiele, ale nie ustala kolejności, w jakiej reszty się układają.

Jeśli sama kolejność musi zostać ustalona, metodą jest tandemowa spektrometria mas: jon będący przedmiotem zainteresowania zostaje wyizolowany, rozbity wzdłuż szkieletu, a drabina mas fragmentów dopasowywana do sekwencji. To eksperyment sekwencjonowania, a nie rutynowe sprawdzenie tożsamości.

Krótka lista kontrolna

  • Obliczona masa podaje, jaką chemię końców zakłada.
  • Monoizotopowa porównywana jest z monoizotopową, uśredniona z uśrednioną.
  • Podawana wartość to zdekonwoluowana masa obojętna, a nie surowe m/z.
  • Dodatkowe piki wyjaśnione jako seria stanów ładunku albo jako addukty.
  • Każde stałe przesunięcie jest nazwane, a nie pozostawione jako rozbieżność.
  • Widmo czyta się obok chromatogramu, a nie osobno.