GHK-Cu w pracowni
Identyfikacja
GHK-Cu to kompleks miedzi z peptydem Gly-His-Lys, w katalogu Difania zaliczany do peptydów skórnych i dostarczany jako liofilizat. Sekwencja przypisana materiałowi to Gly-His-Lys, a jon miedzi(II) jest z nią związany, co katalog zapisuje jako Cu²⁺. Karta zawiera numer CAS 49557-75-7, wzór cząsteczkowy C14H22CuN6O4 oraz masę molową 401,9 g/mol. Miedź jest częścią tożsamości materiału, więc masa molowa już ją uwzględnia. Każde stężenie molowe należy wyliczać z 401,9 g/mol, a nie z samej masy peptydu. W katalogu są dwie wielkości fiolek, 50 mg i 100 mg, obie ze specyfikacją czystości 99% lub więcej. GHK-Cu wchodzi też w skład dwóch połączonych produktów w ofercie: GLOW, który łączy go z BPC-157 i TB-500, oraz KLOW, który dodaje do tego zestawu KPV.
Kontrola analityczna
Czystość określa się metodą HPLC w odwróconym układzie faz. Próbkę rozdziela się na kolumnie, pik główny całkuje się względem całego chromatogramu, a substancje pokrewne i pozostałości procesowe oddziela się od niego, zanim wynik porówna się ze specyfikacją 99% lub więcej. Tożsamość potwierdza spektrometria mas, w której zmierzoną masę odczytuje się względem 401,9 g/mol wyliczonych z podanego wzoru. Wynik dotyczy więc kompleksu, a nie wolnego peptydu. Oba wyniki zapisuje się w dokumentacji prowadzonej dla partii.
Rekonstytucja i rozpuszczalność
Zamkniętą fiolkę należy wyrównać do temperatury pokojowej przed otwarciem. Rozpuszczalnik dodaje się powoli wzdłuż wewnętrznej ścianki, nigdy bezpośrednio na liofilizat. Następnie fiolkę delikatnie zakręca się lub odstawia, aż substancja stała całkowicie się rozpuści. Do przenoszenia używa się sprzętu szklanego lub plastikowego, a nie metalowych łopatek, aby roztwór nie zanieczyścił się metalem.
| Wielkość fiolki | Dodany rozpuszczalnik | Otrzymane stężenie |
|---|---|---|
| 50 mg | 5 mL | 10 mg/mL |
| 50 mg | 10 mL | 5 mg/mL |
| 100 mg | 10 mL | 10 mg/mL |
Woda bakteriostatyczna jest zwykłym rozpuszczalnikiem dla roztworu pobieranego wielokrotnie, woda sterylna dla roztworu zużywanego od razu, a rozcieńczony roztwór kwasu octowego tam, gdzie liofilizat wolno rozpuszcza się w samej wodzie.
Przechowywanie i trwałość
Zamknięty liofilizat należy przechowywać w temperaturze minus 20 stopni Celsjusza, osłonięty przed światłem, aż do dnia użycia. Po dodaniu rozpuszczalnika roztwór trzyma się w temperaturze od 2 do 8 stopni Celsjusza, dzieląc go na porcje robocze w trakcie przygotowywania, tak aby pobranie jednej porcji nie naruszało reszty. Roztworu, który został już przygotowany, nie należy wielokrotnie zamrażać i rozmrażać. Fiolka wyjęta prosto z zamrażarki i otwarta na zimno pozwoli wilgoci z powietrza osadzić się na zawartości, dlatego najpierw należy ją wyrównać do temperatury pokojowej.
Zastosowanie w pracowni
Materiał dostarczany jest do doświadczeń in vitro oraz jako materiał referencyjny. GHK-Cu należy do grupy peptydów skórnych w katalogu i pojawia się w laboratoryjnych badaniach biologii skóry, czyli w dziedzinie, której dotyczy ta pozycja. Difania dostarcza odczynnik wraz z dokumentacją analityczną zapisaną dla jego partii. Nie doradza w zakresie projektu doświadczenia ani interpretacji wyników.
Bezpieczeństwo i obsługa
Rękawice i ochronę oczu zakłada się zawsze, gdy fiolka jest otwarta lub gdy roztwór jest przenoszony, a suchą substancję należy obsługiwać w zabezpieczeniu stosowanym w laboratorium dla drobnych proszków. Jako odczynnik zawierający miedź pozostałości, płukanki i zużyte naczynia kieruje się do utylizacji zgodnie z zasadami danej instytucji i obowiązującymi przepisami lokalnymi, a nie wylewa do zlewu. To odczynnik laboratoryjny. Nie jest produktem leczniczym, żywnością, suplementem ani kosmetykiem, nie jest przeznaczony do spożycia ani do podawania ludziom i zwierzętom.
Dokumentacja partii
Każda fiolka ma na etykiecie numer partii, który łączy materiał na stole laboratoryjnym z dokumentacją prowadzoną przez Difanię dla tej partii. Podanie numeru w zapytaniu pozwala odnaleźć i przesłać dokumentację analityczną. Warto zapisać go obok daty otwarcia fiolki i użytego rozpuszczalnika, aby każdy późniejszy wynik dało się przypisać do konkretnego napełnienia.
